Kaya
We'll make our own adverture

Blog 

2018-02-08

5 weken Tenerife en de oversteek naar de Kaap-Verden

[font=Helvetica, Arial, sans-serif][font=Helvetica, Arial, sans-serif]Met pijn in m’n buik en trillende handjes van de zenuwen sta ik op de steiger afscheid te nemen van de mensen om ons heen. 
5 weken zijn we in Santa Cruz de Tenerife geweest. Veel langer dan gepland, maar de verzekering, een aanvaring van onze buurman tegen het roer van onze windvaan en bijkomende problemen om dat nieuwe roer in Tenerife te krijgen, hebben voorkomen dat we eerder konden vertrekken dan nu.[/font]
[font=Helvetica, Arial, sans-serif]Tenerife is gelukkig wel goed bevallen. Het voordeel van in het noorden zitten is dat je wat minder last hebt van toeristenmassa’s. Als je in de, zeer groene, stad rondloopt lossen de toeristen die er zijn gewoon op tussen de Spanjaarden. We hebben in de eerste week een auto gehuurd voor een dag of 4 om het hele eiland rond te rijden.[/font]
[font=Helvetica, Arial, sans-serif]Het noorden van Tenerife is echt ontzettend mooi. We rijden door het Anaga gebergte. Hoge bergen afgewisseld door groene valleien. De grillige rotsformaties die overgebleven zijn na de vulkaanuitbarstingen laten goed de verschillen in gesteente en de hardheid van het gesteente zien. We rijden naar beneden naar de kust waar veel mensen aan het surfen zijn. Helaas paste ons surfboard niet in de auto, maar we kijken even uit over zee. Daarna door richting Cruz del Carmen in het Mercedes gebergte. Hier is het fantastisch groen. Net voor Cruz del Carmen rijden we door de wolken omhoog. Ineens is de lucht helderblauw en de zon verwarmt de koude berglucht met haar warme stralen. Wat een fantastisch uitzicht! We zien in de verte het puntje van de Teide, met daartussen groene bergen met heerlijk geurend dennebos, en we kijken over de wolken naar de zee en zien ook La Gomera liggen. We zijn beiden erg enthousiast en hadden niet verwacht dat dit stukje zo mooi zou zijn. 
We rijden door naar de het natuurgebied rondom de Teide. De groene bergen gaan hier over in diepzwart zand en droge struikjes die op deze hoogte nog net kunnen overleven. Het is echt een ontzettend uitgestrekt landschap.[/font]
[font=Helvetica, Arial, sans-serif]De volgende dag, pakken we de andere kant van het eiland. Dit is alleen ontzettend toeristisch en we blijven dus ook maar kort in het zuiden. We rijden via Los Gigantos weer door richting de andere kant van het eiland. Hier besluiten we even lekker te gaan zwemmen in het heldere zeewater boven het zwarte zand.
Omdat we nu een auto ter beschikking hebben doen we alvast alle grote inkopen en halen brandstof zodat we in principe bijna klaar zijn voor vertrek.[/font]
[font=Helvetica, Arial, sans-serif]Helaas vaart onze buurman bij het uitvaren van de haven achteruit tegen ons roer. Ik hoor een luid gekraak en schrik me een ongeluk. Het leek in eerste instantie mee te vallen, maar bij nadere inspectie, bleek het roer toch opengebroken waardoor er water in kan gaan lopen. Als de buurman terug komt van zijn tripje, bestellen we, na overleg met hem, een nieuw roertje in Nederland. Dit zou een week of 2 gaan duren. Helaas werd dat door allerlei omstandigheden een week of 4. Daarnaast had onze verzekering besloten dat we niet meer verzekerd waren na de Canarische Eilanden. Delta Lloyd werd overgenomen door Nationale Nederlanden en ze besloten deze reizen niet meer te willen verzekeren. Wat een ellende! Nog nooit iets geclaimd en we zijn al 9 maanden bezig om het reisgebied aangepast te krijgen. Uiteindelijk is het, na heel veel heen en weer gebel, gemail, foto’s en heel veel tijd, gelukkig toch gelukt. Helaas niet Casco, maar we zijn gewoon WA-verzekerd voor de hele reis.[/font]
[font=Helvetica, Arial, sans-serif]Het voordeel van al die weken op Tenerife was wel dat onze klussenlijst zo goed als verdwenen is en ik best wat heb kunnen werken. We hebben wat musea bezocht, botanische tuinen, zwembad en strand. De markt was elke keer weer een plezier om te bezoeken. In Santa Cruz heb je een hele grote versmarkt waar s’ ochtends alle soorten verse vis verkocht worden, de mooiste groente en fruit en overheerlijke kazen en vleeswaren. Hier deden we dan ook vaak onze boodschappen. 
We hebben met onze ongelukkige buurman ook een hele leuke tijd gehad en gezellige borrels gehad. Daarnaast hebben we meerdere leuke, jonge mensen leren kennen en hebben daar ook tijd mee doorgebracht. Toen ons roer dan eindelijk arriveerde, kregen we ook een warm vertrek. Het was niet de bedoeling hier zo lang te blijven, maar we hebben het wel erg naar onze zin gehad. Alleen nu was het toch echt tijd om te vertrekken.[/font]
[font=Helvetica, Arial, sans-serif]Stikzenuwachtig was ik dus. De avond ervoor al… Pfff… ik moest wel weer even een drempel over voordat we vertrokken. En waarom eigenlijk? Het weer was super rustig, maar toch is er altijd die kriebel in je buik als je vertrekt. Gelukkig kwamen mijn zenuwen vrij snel tot rust toen we de haven uit en op de motor langs de kust van Tenerife voeren. De zon scheen, het was erg kalm en we konden even rustig een beetje inslingeren. De volgende ochtend start ik op met een kopje thee, wat yoga en oefeningen in de kuip. In de middag valt de wind volledig weg en varen we over een spiegelgladde zee. Ik voel me net Alice in Wonderland! De grote wolkenkolossen weerspiegelen in het zacht deinende water. Ik voel me bevoordeeld dat ik dit mag zien. Wie ziet nou dit uitzicht? De kleuren, de wolken, zo wijds en ook zo desolaat. We hebben muziek opstaan die de gevoelens bij deze omgeving nog iets meer versterken. We zijn onderweg naar de Tropen! Ik krijg eindelijk een kriebel van trots. Want dit is toch weer een kleine overwinning op mezelf.
Onderweg lees ik in het boek ‘mijn leven in de wildernis’ van Miriam Lancewood en mijn gedachten dwalen af naar een volgend avontuur. Er is zoveel moois te zien en te vinden op deze planeet. De drang om 1 te zijn met Moeder Natuur is groot. Ik denk dat je dan pas echt tot jezelf komt.[/font]
[font=Helvetica, Arial, sans-serif]De volgende dag bakken we ons eerste brood in de Wonderpan. Het is een bierbrood en hij is erg goed gelukt. In de middag varen we rustig verder terwijl we genieten van een lekker broodplankje met wat lekkere kaasjes en een goede Fuet. 
Na 29 uur op de motor kunnen we eindelijk weer zeilen op een mooie rustige ruime koers. We praten over het leven, verwachtingen van het leven en toekomstige plannen en avonturen. Het is fijn om er zo hetzelfde in te staan. Terwijl we de zeilen hijsen valt me op hoe goed we op elkaar ingespeeld zijn. Taken zijn automatisch verdeeld en worden, zonder dat er gecommuniceerd wordt, uitgevoerd. We zeilen naar Afrika! Nog een paar uur en we passeren de 23,5ste breedtegraad en varen de tropen in. Het voelt heel speciaal dat we hier samen naartoe gezeild zijn. Ik voel me trots en gelukkig, tevreden en berust. In dit moment en in de toekomst. Wetende dat dit echt wel iets heel speciaals is, en wetende dat ik nog zoveel dromen heb die ook mogelijk zijn. Juist doordat we dit bereikt hebben, weet ik dat alle andere dromen ook uit kunnen komen. En ook die zullen ook gepaard gaan met dezelfde gevoelens en dezelfde emotionele achtbaan. Want dat is wel wat dit is. Maar het is goed, het geeft niet. Het geeft een soort alomvattende rust om berusting te vinden in de gevoelens die je om de oren vliegen. Van onzekerheid en angst tot ultieme gelukzaligheid en het gevoel dat je kan vliegen. Geluk zoeken heeft geen zin. Als je je angsten overwint en gaat doen waar je van droomt, komt dat gevoel vanzelf. En daar horen ook de mindere momenten bij. Zonder dalen geen pieken en ik wil eruit halen wat erin zit. Genieten van euforische momenten met een tinteling van je tenen tot het puntje van je hoofd. Puur geluk.[/font]
[font=Helvetica, Arial, sans-serif]Terwijl ik dit zat te schrijven verschenen en 8 prachtige dolfijnen bij de punt van de boot.[/font]
[font=Helvetica, Arial, sans-serif]Ik ga plat op m’n buik bij het anker liggen en daardoor zijn ze maar 50cm bij me verwijderd. Ze dansen door de boeggolf en verdringen elkaar voor het beste plekje. Ze lijken ons aan te kijken terwijl ik ze vertel hoe prachtig en gracieus ze zijn. Wat een kadoo-tje zeg, terwijl je al zo lekker gaat! Moet Karma wel zijn, dat de natuur ons dit nog even geeft.[/font]
[font=Helvetica, Arial, sans-serif]Terwijl we de nacht inzeilen verschijnt de maan. Het is bijna supermaan dus het was erg licht tijdens de nachten en de maan was supergroot en superfel. Ik zie de maan opkomen en de volgende ochtend ondergaan. Het is voor het eerst dat ik de maan (die nog groter is dan de zon op het moment van ondergaan), langzaam de zee in zie zakken. Erg bijzonder dat de enige zichtbare supermaan van 2017 ons deze tocht vergezeld. Het is een heldere rustige avond en Rowan is ontspannen genoeg om goed te slapen gelukkig. Ik rek het zo lang mogelijk, zodat hij aan z’n nachtrust toekomt. Ik kijk ondertussen een film. Als ik aan de tweede film begin word ik een beetje misselijk dus die moet maar even wachten tot morgennacht.[/font]
[font=Helvetica, Arial, sans-serif]De volgende ochtend zie ik de maan, diep-oranje weer in de zee zakken. Tegelijkertijd komt aan de andere kant de zon op. Fascinerend vind ik het.[/font]
[font=Helvetica, Arial, sans-serif]In de middag kijken we de film Vaiana, wat een toffe film en zo mooi gemaakt. In het begin van de film zegt de moeder tegen Vaiana dat je soms iemand wil zijn, of iets wilt doen, maar dat het gewoon niet ‘meant to be’ is. Zo heb ik me ook weleens gevoeld, dus ik vind het extra mooi dat Vaiana in de film het tegendeel bewijst. Als je ergens voor gaat en er wat voor over hebt kan je alles worden en doen wat je wilt.[/font]
[font=Helvetica, Arial, sans-serif]De volgende dag zijn we allebei erg moe en zo kalm als de zee was in het begin, zo vervelend is ze nu. Erg harde wind en kruiszeeën. Ik verzet m’n zinnen door weer een brood te bakken en de boel weer aan kant te maken. Ook de opvolgende nacht werd het niet veel beter. Moeten even doorbijten.[/font]
[font=Helvetica, Arial, sans-serif]De volgende dag is het Sinterklaas en pakken we ons verrassingspakket uit. Dit helpt wel weer om het gemoed een beetje hoog te houden. De volgende nacht stopt onze Aries (de windvaan stuurinrichting) ermee. De borging van de verbinding tussen het roer en het windblad is eruit gelopen. Dit kunnen we niet even makkelijk fixen op de ruwe zee, maar gelukkig hebben we de stuurautomaat nog, en die neemt vanaf dat moment de taak over. Overdag vangen we bijna onze eerste vis! Het was een mooie gele Mahi-Mahi, maar helaas wist ie te ontsnappen. Volgende keer beter.[/font]
[font=Helvetica, Arial, sans-serif]Die nacht is een onrustige. De stuurautomaat loopt er ineens af. De golven komen van alle kanten en de wind wordt er ook niet minder op. Gelukkig zijn we er bijna… het aftellen is begonnen. Het enige nadeel daarvan is, is dat de tijd steeds langzamer lijkt te gaan. Zodra je weet dat het einde van de tocht in zicht is, ben je er ook op een gegeven moment ook echt helemaal klaar mee. Terwijl we vlakbij de Kaapverden zijn is er nog steeds geen land in zicht. Het is wel wat heiig, maar ondertussen zouden we wel iets moeten zien. Uiteindelijk duikt uit het Saharazand dan toch een eiland op. We zijn er! Na een ruime 8 etmalen zijn we er eindelijk![/font][/font]

Admin - 17:11:49 | Een opmerking toevoegen