Kaya
We'll make our own adverture

Blog 

2018-02-08

Atlantische oversteek

[font=Helvetica, Arial, sans-serif]Nou daar is ie dan! Heeft even geduurd, maar het bevalt goed hier [font=Helvetica, Arial, sans-serif];-)[/font][/font]
[font=Helvetica, Arial, sans-serif]‘Land in zicht!!!’ Ik spring naar buiten en kijk om me heen, eindelijk! Land in zicht! Na 16 dagen op zee springen de tranen me in m’n ogen. Hier heb ik al even naar uit gekeken. Voor me zie ik de contouren van de Îles de Salut en de vele palmbomen opduiken. Wat ben ik blij dat we er zijn! En wat ben ik trots dat we het gedaan hebben. Zo maar met z’n tweetjes helemaal alleen op die grote oceaan. Het was geen makkelijke tocht. Zeiltje zetten en langzaam walsen over de oceaandeining… nou dat was het dus niet. Ik denk dat we in totaal bijna 7 dagen binnen hebben gezeten met de luiken dicht, omdat de zeeën zo hoog waren en de wind zo stevig, dat we minstens 3 keer de kuip bijna vol hadden, en buiten zitten onmogelijk was (of je moest zin hebben om te douchen in het zoute zeewater) 
[font=Helvetica, Arial, sans-serif];[/font]De kleine momenten waarop we buiten zaten en de zon de spullen droogde en onszelf gaven ons gelukkig wel de mogelijkheid om weer een beetje bij te tanken en op te laden voor de nacht. We besluiten na de eerste nacht al om ons wachtschema om te gooien. Ik loop van 5 tot 9, rowan van 9 tot 3 en ik weer van 3 tot 9. Anders komen we allebei helemaal niet aan slapen toe omdat de boot alle kanten op gaat. Met 3 riffen in het grootzeil en een klein puntje genua steken we het grootste deel van de oceaan over. Meer gaat gewoonweg niet. Al vrij snel beginnen de dagen in elkaar over te lopen en naast kleine momenten weten we ondanks het weer de moed er goed in te houden. We vissen en vangen een supergrote Mahi-Mahi. We hakken er een paar moten van en van de rest maak ik ceviche. Dat is erg lekker gedurende de aankomende dagen. Zeker aangezien het eten er niet gemakkelijk op wordt door de ruige zeegang. Als het eten niet door de boot heen vliegt, schuiven de jerrycans wel ineens door het gangboord, of vliegen de groente en fruit je om de oren als de boot weer een swieper maakt. Maar alles went gedurende deze reis. Het moment dat de dolfijnen om de boot heen dansen (en deze keer echt hele grote!) en ik even rustig in de zon kan zitten, kan ik me voorbereiden op de avond. Want man, man, man wat haat ik die donkere nachten toch. 
Maar het moet, en ze zeggen dat je elke dag iets moet doen wat je niet durft, als je wilt groeien als mens. Nou, dat heb ik wel gedaan… vele angsten overwonnen… afgevinkt. En doorzetten… ook afgevinkt. Want er zijn vele keren geweest dat ik er echt geen zin meer in had. Maar ja… een blokje om wordt een beetje lastig hè [font=Helvetica, Arial, sans-serif]-[/font][font=Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif]dus geen keus[/font][font=Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif]. Opladen, verstand op nul en blik op oneindig, dat is de beste optie. Helaas voor ons blijft het gedurende deze 16 dagen zo onstuimig. De zee komt van alle kanten en de wind stuwt de golven verder op. Ik maak me een klein beetje zorgen over de aankomst. Bij Frans-Guyana loopt de zeebodem erg snel op, en net als bij de golf van Biskaje kan dat ook voor erg oncomfortabele zeeën zorgen. Een paar dagen voor aankomst moeten we onze koers verder verleggen om niet door de passaatwind en stroming naar Suriname geblazen te worden. Het wordt er al met al niet veel comfortabeler op, maar het einde is in zicht. En daar zijn we ook erg aan toe. Gelukkig valt de zeegang mee bij het aankomen in ondieper water, en als de palmbomen in zicht komen is de blijdschap ontzettend groot.[/font][/font]

We laten ons anker vallen bij Îles de Salut, alleen het anker houdt niet… zal je net zien natuurlijk… We willen weer anker op, alleen ons anker blijkt ergens achter vast te zitten. Dit meen je toch niet! We zijn al zo uitgeteld! Na een paar keer anker op en weer uit, komt het godzijdank los! Tegelijkertijd gaan alle boten die er liggen weg en vertellen ze ons dat we een mooring kunnen pakken. Dat is fijn zeg! Opluchting alom. We leggen de boot snel vast aan de mooring. De bijboot hadden we terwijl we nog onderweg waren al opgeblazen dus we kleden ons aan en gaan heel snel aan land. Als alle wijn en sigaretten op zijn, zijn we blijkbaar ineens heel snel ;-)[font=Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif]
;[/font]Ik kan de grond wel kussen zo blij ben ik dat we er zijn! Er zit een herberg waar we een overheerlijk en welverdiend koud drankje kopen en proosten op onze aankomst. We leren een paar mensen kennen en die bieden ons ook nog eens een douche aan. Die kan ik wel gebruiken na 16 dagen op zee dus dat is heel lekker. We besluiten een paar dagen te blijven ook al is alles op en kunnen we hier niets kopen. Maar we willen echt eerst even bijkomen. Genieten van de prachtige natuur en de zee en van heel veel slapen. De derde dag leren we Tony kennen, de kapitein van La Hulotte. Een toeristenboot die vanuit Kourou naar de eilanden vaart en die nodigt ons uit voor een drankje op zijn catamaran, en neemt ons op sleeptouw naar Kourou. Maar daarover later meer [font=Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif];-[/font]
[font=Helvetica, Arial, sans-serif]Het echte grote genieten kan nu beginnen. We hebben vanaf nu een maand of 4 om in Trinidad en Tobago te komen voor het orkaanseizoen. We hebben alle tijd en alle druk is eraf. We zijn er![/font]

Admin - 17:15:08 | Een opmerking toevoegen